Dressuur binnen de sport Traditionele Working Equitation

Binnen de sport Traditionele Working Equitation (WE) wordt dressuur op een unieke manier benaderd. Het verschil met een ‘doorsnee’ dressuurproef zit vooral in de onderdelen en de wijze waarop ze in de proef zijn opgenomen. De nadruk ligt op het rijden van voltes en zijgangen, waarbij de buiging van het paard een centrale rol speelt. Het paard moet zelfstandig en in balans lopen, zonder overmatige teugeldruk. Dit is van groot belang, omdat vanaf de ‘masters’-klasse eenhandig gereden moet worden, zowel in de dressuurproef als in het parcours. Hierdoor wordt het rijden ‘op zit’ extra belangrijk: hoe meer de ruiter via de zit kan sturen, hoe minder de teugels nodig zijn.

Een oefening die al vanaf de startersklasse wordt gevraagd is het achterwaarts gaan. Naarmate het niveau stijgt, verschuift de focus in de proef naar oefeningen in stap en galop. Galopwissels en (halve) pirouettes vormen daarbij essentiële onderdelen in de hogere klassen. De stap en galop krijgen extra aandacht, omdat deze gangen het meest in het “veld” gereden worden.

Wendbaarheid en het vermogen om te schakelen zijn sleutelbegrippen binnen WE-dressuur. Het grootste deel van de training is gericht op deze aspecten. Er wordt intensief gewerkt aan de wendbaarheid en het kunnen schakelen van het paard, maar het is ook van groot belang dat het paard steeds meer op de zit van de ruiter gereden wordt. Alleen dan is het mogelijk om eenhandig te rijden. Het paard moet de oefeningen op lichte hulpen willen en kunnen uitvoeren, zonder dat er veel druk op hem of zijn mond wordt uitgeoefend.

Alle proeven, met uitzondering van de dressuurproef in de Leadline Bixie, Bixie en B1 klasse, worden uit het hoofd gereden. Deze genoemde klassen mogen de proef voorgelezen krijgen.

Belangrijkste aspecten van Traditionele Working Equitation dressuur

• Correcte aanleuning en ontspanning
• Impuls
• Voltes en zijgangen
• Buiging
• Weinig teugeldruk
• Rijden ‘op zit’
• Vermogen te schakelen

In tegenstelling tot reguliere dressuurproeven, wordt de Traditionele Working Equitation dressuurproef niet gereden op letters. De ruiter volgt de voorgeschreven volgorde van de proef, maar bepaalt zelf waar in de rijbak deze wordt uitgevoerd. Op het hoogste niveau, dat tevens het internationale niveau is, wordt er eenhandig gereden. Dit mag met de linker- of rechterhand, maar de ruiter mag tijdens de wedstrijd niet van hand wisselen.

Stijltrail binnen Traditionele Working Equitation

De stijltrail vormt een belangrijk onderdeel binnen de sport Traditionele Working Equitation. De dressuurproef biedt een goede voorbereiding, waarbij de ruiter de kans krijgt om “op het droge te oefenen”. Veel elementen uit deze proef zijn direct toepasbaar in de stijltrail, waar ze worden gecombineerd met diverse obstakels. Denk bijvoorbeeld aan halt houden naast een tafel om een kan omhoog te brengen, of het paard met zijwaartse bewegingen over een balk te manoeuvreren.

De jury beoordeelt het nemen van deze obstakels aan de hand van duidelijke criteria. Daarbij krijgt het plezier in het rijden en een correcte, respectvolle omgang met het paard altijd een hoge waardering.

Uitvoering van de hindernissen

Tussen de hindernissen wordt in de hoogste klasse in galop gereden. Bij hindernissen die in stap moeten worden genomen, dient de ruiter de hindernis eerst in galop aan te rijden. Vlak voor de hindernis volgt dan een correcte overgang naar stap, waarna het paard de hindernis in of door stapt en na afloop weer een nette overgang naar galop maakt.

Beoordelingscriteria stijlparcours

In het stijlparcours let de jury streng op gehoorzaamheid van het paard en het correct en vol vertrouwen uitvoeren van oefeningen. Van groot belang is bijvoorbeeld dat het paard bij een stapreprise daadwerkelijk stapt en niet dribbelt. Ook bij oefeningen waarbij halthouden wordt gevraagd, moet het paard volledig bewegingloos en ontspannen blijven staan.

Mogelijke hindernissen in het parcours

• Slalom (enkel of parallel)
• Drie tonnen
• Acht om twee tonnen
• Hek
• Brug
• Ring steken met de garrocha
• Sprong over strobalen of sloot
• Lage opsprong / afsprong
• Zijwaarts over een balk
• L met een bel aan het einde
• Round pen / livestock pen
• Omzetten van een beker
• Slalom achterwaarts met het omzetten van een beker
• Waterkruik optillen vanaf een tafeltje

Speedtrail binnen de sport Traditionele Working Equitation

Na het tonen van verfijnde afstemming tussen ruiter en paard tijdens de dressuur en het correct nemen van de obstakels, vormt de speedtrail het volgende onderdeel. Snel handelen is essentieel; dit is immers ook vereist wanneer men op het land geconfronteerd wordt met onverwachte situaties, zoals een kudde die zich verplaatst naar een andere graasweide.

Tijdens de speedtrail worden strafseconden toegekend bij het incorrect passeren van hindernissen, terwijl precisie beloond wordt, bijvoorbeeld bij het steken van de ring. Succes in deze discipline vereist snelheid, nauwkeurige controle en een optimale samenwerking tussen paard en ruiter.

Het parcours wordt gereden op basis van tijd; hierbij staat stijl niet centraal, maar veiligheid voor zowel paard als ruiter blijft een prioriteit.

In beide trail-disciplines (stijl en snelheid) worden praktijksituaties gesimuleerd die voorkomen tijdens dagelijkse werkzaamheden, zoals het oversteken van bruggen of boomstammen, het uitvoeren van korte en snelle wendingen, variëren in tempo en schakelen tussen voorwaartse, achterwaartse en zijwaartse bewegingen.

Een solide en veelzijdige basistraining is daarom onmisbaar. Een harmonieuze samenwerking en voldoende vaardigheid van zowel ruiter als paard zijn van groot belang.

Essentiële aspecten binnen de speedtrail

• Snelheid
• Het nemen van hindernissen
• Snelle wendingen
• Variatie in tempo
• Voorwaartse en achterwaartse bewegingen
• Zijwaartse bewegingen
• Souplesse
• Gehoorzaamheid